24-07-05

Antwerp Rhythm 'n Bluesfestival 2005

De namen zijn allemaal bevestigd, alle speculaties zijn voorbij, het is definitief en het mag gezien worden!!! Hier de lijst van het Antwerp Rhythm 'n Blues Festival op zondag 24 juli 2005!!

11h30 Milk, Cream and alcohol (B)


Milk Cream & Alcohol is een jong kwartet, dat zijn naam ontleent aan John Lee Hookers “It Serves Me Right” en dat zet meteen de toon voor de belangrijkste invloeden. Daarnaast laat het viertal zich ook inspireren door zowat alle groten uit de oude bluesdagen: Willie Dixon, Muddy Waters, Memphis Slim, Otis Rush, T-Bone Walker, enz. Maar behalve blues heeft Milk Cream & Alcohol ook rock’n’roll-pijlen op zijn boog!



12h45 Roadhouse (UK)


De uit Engeland afkomstige band Roadhouse is oorspronkelijk gesticht door Gary Boner (solo gitaar/zang) en Robert A Roberts (zang/harmonica/slide gitaar). Sinds hun ontstaan in 1991 hebben zij verschillende bandwissels gekend en heeft hun oorspronkelijk repertoire van poprock plaats moeten ruimen voor heel wat andere muziekstijlen. Hun zesde album "Blues Higway", uitgebracht eind 2002, is er het bewijs van. Voor mij was dit de eerste kennismaking met dit zeskoppig collectief en al gauw bleek duidelijk dat dit zou uitmonden in een fascinerende ontdekkingsreis. De gitaarrifjes in de schitterende opener "Desert Sky" doen me bij momenten denken aan Mark Knopfler van Dire Straits, maar het is werkelijk een aanstekelijk bluesrocknummer. De enige cover is het mooi gebrachte "Serve You Right To Suffer" van J.L Hooker, de rest is eigen materiaal. Het New Orleans geïnspireerde "Voodoo Queen" (met verwijzingen naar Redbone) en "When Mountains Fall" (met invloeden van Louisiana slidegitarist Sonny Landreth) zijn werkelijk songs die hun weerga niet kennen. Vanuit een puristisch standpunt bekeken is dit natuurlijk geen bluesalbum. Want Roadhouse trakteert je op een appetijtelijk stoofpotje energieke rocksongs, sudderend in een geurig kruidenboeket van sublieme country-roots-rock, afgewerkt met een pittig smakend bluesrocksausje. Tracks die dan weer het midden houden tussen de rootsrock van The Brandos en de westcoast rock van Creedence Clearwater Revival zijn eveneens meer dan het beluisteren waard. Roadhouse is een fantastisch spelende groep bestaande uit twee gitaristen, voortreffelijke vrouwelijke backing vocals en een stuwende ritmesectie die prima gemusiceerde en sterke, geloofwaardige songs brengen. Al zal ik mijn liefde voor de blues nooit of te nimmer verloochenen, toch ga ik helemaal plat voor het geluid dat deze band brengt.



14h15 Dr.Feelgood (UK)


De meesten onder jullie kennen de band Dr. Feelgood ongetwijfeld. Deze band werd begin jaren ’70 opgericht op Canvey Island. Door hun eigenzinnige stijl werd Dr. Feelgood van het begin al heel gauw wereldwijd populair. Kort daarna kwamen ze al op de proppen met hun eerste album “Stupidiy”, dat tot op heden nog steeds de rode draad doorheen hun live-shows is.Na het overlijden van Lee Brilleaux in 1994, stichter én zanger van Dr. Feelgood, hield de band het een tijdje voor bekeken. Wetende dat het Lee’s laatste wens was dat de band bleeft verdergaan, gingen de muzikanten na een jaar terug verder met zanger Pete Gage tot die plotseling in 1999 zijn eigen weg ging. Zanger Robert Kane, van de vroegere “The Animals” kwam in de band ter vervanging en met Kane beschikt de band nu over een unieke frontman een waar podiumbeest met een zeer sterk stemgeluid.Dr. Feelgood heeft een reeks hitsingles gehad zoals o.a She’s a wind up, Down at the doctors, See you later alligator en Milk and alcohol.Om hun 25-jarig bestaan te vieren bracht de band het dubbelalbum “Twenty five years of Dr. Feelgood” uit, én een boek “Down by the jetty – the story of Dr. Feelgood” uit. Dr. Feelgood is een heel populaire gewenste live-band, zo hadden ze in 2000 een heel succesvolle tour “UK naughty rhythms tour”.



15h45 John Hammond (USA)



Van koffiehuisjes, clubs tot concertzalen heeft deze John Hammond reeds 40 jaar rondgezwerfd in het blues-, rock- en folkgebeuren. Deze keer komt hij ook bij ons zijn uitermate gedreven talent in de 'solo-acoustice blues' tonen, het meer intense moment op dit festival. Geen wonder dat hij verscheidene W.C.Handy-awards wegkaapte voor zijn muziek... John deelde reeds de podia met de grootsten der aarde zoals Muddy Waters, Willie Dixon, Howlin' Wolf en niet te vergeten John Lee Hooker, waaar hij ook samen in de studio zat. Reeds 25 albums bewijzen zijn talent, genieten maar!



17h30 Kenny Neal (USA)



Door vele, plotse tragische sterfgevallen van grote bluesartiesten, is er een weer een nieuwe generatie jongere bluesartiesten die de boodschap van de oude meesters verderzet. Kenny Neal is ongetwijfeld één van de groten onder deze jonge generatie bluesartiesten, die de blues in nieuwe, dynamische vormen giet. Als 3-jarige spruit kreeg hij van de grote legende Slim Harpo een mondharmonica om hem te doen stoppen met huilen, de rest is geschiedenis en te bewonderen op dit podium. Neal, geboren in de Baton Rouge speelde vanaf zijn 13de in de band van vader Neal en 4 jaar later werd hij de bass-gitarist van Buddy Guy. hoeft dit meer uitleg? Zijn performance legt de rest uit. Greets from the Swamps.




19h30 Big Town Playboys (UK)



Een optreden van de Big Town Playboys bevredigt op zich al al mijn muzikale behoeftes. De Playboys spelen blues, boogie woogie en rhythm & blues, waarbij de pianist uitzonderlijk excelleert en de rest van de band, waaronder enkele blazers, hem zeer krachtig en swingend ondersteunt. Feest op de Grote Markt!!!



21h30 Popa Chubby (USA)



Als waardige afsluiter van deze prachtige line-up krijgen de imposante Popa Chubby. Deze New-Yorker imponeert niet enkel met zijn ruim 200 kilo zwaar lichaam, maar vooral door zijn virtuositeit op de gitaar en rauwe bluesstem. Vooral eigen werk, maar ook enkele covers (waaronder misschien wel iets van Jimi Hendrix) zullen er voor zorgen dat de Grote Markt nog een laatste maal op deze zondag op zijn grondvesten zal daveren!! U weze gewaarschuwd, klamp u op tijd vast aan de het Brabo-beeld!! Ogen toe en welkom in de bluesstorm....




FREE ENTRANCE


Het was het wachten waard!!!

01:20 Gepost door Argus | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-07-05

De Stijve Keu

Ja, mensen, als je zo even rondsurft, kom je op zijn minst opmerkelijke sites tegen. Wat dacht je van de site van bijartclub De Stijve Keu. Nee, nee, ik voel jullie vetzakkerij bovenkomen, maar nee, dit is een deftige site over de gebeurtenissen van de leden van de Stijve Keu. Let vooral op de Bierkratmeter, geen idee wat ze daarmee bedoelen, maar ja. Blijkbaar gaan ze meer naar festivals, dan over de biljarttafel te hangen, maar wie ben ik om ze ongelijk te geven?



17:59 Gepost door Argus | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-07-05

Euromillions

Amai mijn oor, het was me niet echt opgevallen, maar de laatste weken is er geen winnaar gevallen bij Euromillions, de reuzepot van vrijdag. Resultaat: 96 miljoen euros als je deze vrijdag alleen wint!!! Hoeveel is dat in oude belgische frangeskes?? Jawel, 3 miljard 872 miljoen 630 duizend 400 oude Bef!! Ik word letterlijk mottig van dit bedrag... Hup, en we zijn weer aan het dromen!



17:35 Gepost door Argus | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-07-05

Zomer van Antwerpen

De geschiedenis van het Septeto Nacional is nauw verbonden met een muzikant die vanwege zijn verdiensten voor de Cubaanse son bijna heilig is verklaard: Ignacio Piñeiro (1888-1969). In 1927 richtte hij zijn eigen septet op en scoorde hiermee de ene na de andere hit, nummers die ook nu nog op het repertoire van moderne salsabands prijken. Inmiddels is Septeto Nacional toe aan zijn derde generatie muzikanten, die zich zonder veel moeite kan meten met de legendarische eerdere bezettingen. Woensdag 20 juli op het Stuivenbergplein te Antwerpen én gratis én de moeite!!



21:27 Gepost door Argus | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Fotos Peer Bluesfestival

Om nog even terug te komen op het Bluesfestival in Peer. Elk jaar worden er wonder mooie foto's getrokken door een zekere Tine aka Cowgirl, ik heb ze echter nog nooit ontmoet, maar ze heeft wel oog voor detail. Haar foto's zijn te bewonderen als je op bewonderen klikt.... Proficiat, Tine. Ik hoop ergens dat je ook foto's trekt in Antwerpen.



21:07 Gepost door Argus | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Antwerp Rhythm and Bluesfestival 2005

Nu het BRBF Peer gedaan is, is het uiteraard aftellen naar het volgende blues-event, het Antwerp Rhythm 'n Bluesfestival te Antwerpen op zondag 24 juli 2005!!

11h30 Milk, Cream and alcohol (B)



12h45 Roadhouse (UK)



14h15 Dr.Feelgood (UK)



15h45 John Hammond (USA)




17h30 Kenny Neal (USA)





19h30 Big Town Playboys (UK)




21h30 Popa Chubby (USA)





FREE ENTRANCE


Dat belooft!!!

20:55 Gepost door Argus | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Belgian Rhythm 'n Bluesfestival Peer 2005

Een slimme zet van de organisatoren van het bluesfestival in Peer was het om de Peerse Rusty Roots het festival te laten openen. De ,,inloopdag'' die vrijdag in feite is, noteerde meteen 4.000 toeschouwers. Het was de vrijdagavond echter vooral uitkijken naar The Electric Kings die nog eens in hun originele versie op het podium stonden. ,,Tee'' oftewel Mark Thijs (gitaar en zang) maakte duidelijk waarom hij tot in de States naam en faam heeft en Big Dave dat hij gewoon een natuurtalent en dito entertainer is! Dikke ambiance gekoppeld aan muzikale fijnheid: The Electric Kings. De tweede festivaldag ging van start met Blues Lee, dat acht jaar geleden ook al eens op hetzelfde podium mocht staan. Little Jenny & The Blue Beans vervolgens hadden vooral mee dat ze, een vrouw zijn en twee uit Zweden komen. De toen alle volle tent (wat toch nog altijd goed is voor 10.000 toeschouwers) reageerde enthousiast en ging voluit uit de bol. Maar nog eens, een en ander had vooral te maken met het vrouwelijke. Op muzikaal vlak viel er inderdaad bitter weinig te rapen. Hoe anders was het gesteld met Guy Davis, die in zijn eentje en op akoestische gitaar de puntjes op de i zette. Blind Willy McTell en Skip James, of zowat de hele delta blues kwamen even tot leven. Prachtig en vooral begeesterend. Peer pakt ook jaarlijks uit met een stevige pot Amerikaanse rock-blues. Dit jaar was dat met The Bottle Rockets: een mix van country, americana, boogie, rock . moest er nog zand zijn? Neen dus; dit was waar de tent om vroeg. The Royal Crown Revue verraste dan weer met een stevige blazerssectie. Colin James was een voorlopig hoogtepunt van de tweede festivaldag. Deze Canadees pakte uit met slepende bluesrock; soms wat traag, ok, maar dan weer verrassend uit de hoek komend met een stevige pot rock. Zaterdagavond was het echter vooral uitkijken naar Admiral Freebee en Los Lobos, maar daarover geen commentaar van mijnentwege...



20:49 Gepost door Argus | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-07-05

Goeiendààààg!







03:04 Gepost door Argus | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Rock Werchter Rammstein

Net op het moment dat ik de humor van Rammstein begin in te zien, besluiten de heren om een serieus concert te geven. Toen ik ze enkele jaren geleden op deze wei aan het werk zag, werd ik fysiek onwel van de beklemmende dreiging die uitging van de massa die ein, zwei, drei stond te scanderen. Wanneer je ze een tweede keer aan het werk ziet, is de dreiging helemaal verdwenen. Deze keer geen spuitende reuzedildo's maar een heus kannibalistisch toneelstuk met een kookpot en reuzeslagersmes in de hoofdrol. Daarnaast heel wat minder bommen en granaten dan de vorige keer.



Blijkbaar lust de Vlaamsche Jeugd wel pap van deze Dietsche Nederpop. Ergens halverwege speelde men het gekende kinderspelletje Schipper mag ik overvaren?. Stel je bij dit alles een opblaasboot en groepslid voor die tevergeefs de overkant van het publiek probeert te bereiken.
Als driedimensionele stripfiguren liepen de groepsleden in hun eigen post-industrieel decor verloren. We stonden erbij en keken er naar.



02:47 Gepost door Argus | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Rock Werchter 't Hof van Commerce

Ingevallen op het laatste moment - DJ 4T4 moest z'n vakantie zelfs onderbreken - en in extremis het hoofdpodium opgezwierd. Allemaal geen probleem voor MC Buzze, MC Kowlier en DJ 4T4, en nog veel minder voor de West-Vlamingen, die 't Hof Van Commerce in groten getale stonden op te wachten.



't Hof had er duidelijk zin in: Serge, Filip en Christophe amuseerden zich rot, dolden met het publiek en joegen de meeste songs van hun recentste album er in een ijltempo door. Dommestik & Leverancier en Kom Mor Ip werden door duizenden kelen meegebruld. Straf entertainment vanuit de provincie!
Met een scratch-intermezzo van 4T4, een paar sneren aan het adres van Rammstein en een ritje met een mobilette over het podium, werd het feestje compleet. Alweer een sterk verhaal om in Izegem te vertellen.



02:43 Gepost door Argus | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Rock Werchter Faithless

Als headliner valt er weinig op Faithless af te dingen. Ze hebben de hits, de uitstraling en de juiste attitude om de hele weide aan het dansen te krijgen. Ze zijn bovendien een echte liveband en de peace love and unity-boodschap van Maxi Jazz is precies wat de kids willen horen om met een groepsgevoel hun tent in te kruipen. Het is eens wat anders dan de godganse nacht hoere! te roepen.



Veel van de hits zijn zo catchy en herkenbaar dat Faithless in het verleden wel eens strandde aan de verkeerde kant van de goede smaak. Doordat de hits vandaag vaak in een nieuwe versie gespeeld werden, bleef het olé olé-gehalte beperkt vandaag tot We Come one .
Toegegeven, ik zat er niet op te wachten maar Faithless did it again. Sterke afsluiter.



02:41 Gepost door Argus | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Rock Werchter Green Day

De show was entertainment van de allerbovenste plank. Zelfs een mirakel is voor deze jongens geen probleem. Billie Joe Armstrong haalde een fan op het podium om de mensenzee met een gigantisch waterpistool nat te spuiten. Als was het een knipoog naar de goden begon het meteen daar te regenen. Santo subito, hiér met die zaligverklaring.



Een hoogtepunt qua verbroedering van de fans was ongetwijfeld de Operation Ivy-cover Knowledge, waarbij de groep een drumster, een bassist en een gitarist uit het publiek recruteerde om hun plaats te komen innemen. Het drietal moet the time of their life gehad hebben. Chosen one Rob mocht de gitaar als souvenirtje zelfs meenemen naar z'n tent.
Green Day moet een ganse vrachtwagen climaxen uitgeladen hebben, want na een lichtjes indrukwekkende set, kregen we met Maria, Boulevard of Broken Dreams en We Are The Champions (inderdaad, van Queen) een bisreeks om vingers en tenen van af te likken. Als toemaatje gaf Billie Joe in z'n eentje nog een mooi Good Riddance ten beste.



02:38 Gepost door Argus | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Rock Werchter Garbage

De Schotse schoonheid Shirley Manson is na tien jaar nog steeds hét voorbeeld van de sterke vrouw in de rock.
Ze onderstreepte haar missie door de meisjes in het publiek met Sex Is Not The Enemy op te roepen om ook een bandje te starten en bedankte de organisatie voor het programeren van andere vrouwen als KT Tunstall en The Dresden Dolls.



Shirley met de sexy 'r' kent haar wereld, maar durft ook tegen de haren in te strijken en spreekt voor de fans door het verwende publiek in de frontstage - vooral pers en platenfirmamensen - te verwijten dat ze gaan lopen met the best seats in the house.
Gelukkig klonken de songs wél voor iedereen hetzelfde. Het deed werkelijk deugd om de hits opnieuw te horen en terzelfdertijd vast te stellen dat Garbage ook bij het nieuwe werk de valkuil van de voorspelbaarheid weet te omzeilen. Wij hopen op een zaalconcert wat later op het jaar want dit mocht gerust wat langer duren.



02:35 Gepost door Argus | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Rock Werchter Roisin Murphy

Vanavond kwamen Roisin en haar uitgebreide ensemble hun eerste boreling, Ruby Blue, aan het Werchterpubliek voorstellen. Dat album is op z'n minst gezegd niet al te toegankelijk, maar toch stond het publiek al lang op voorhand ongeduldig om Roisin te schreeuwen. Het Moloko-effect, zeker? Dat schreeuwen werd lang volgehouden want de band kwam een kwartier te laat het podium op. De set werd daarom een beetje ingekort, maar 45 minuten volstonden ruimschoots om ons te overtuigen van de pracht van Ruby Blue. Het is allemaal iets minder makkelijk te verteren dan wat ze vroeger deed, maar de zwoele, soms exotische klanken zorgden voor een uitbundig feestje in de Pyramid Marquee.



Terwijl de stand-in voor Matthew Herbert de band zorgvuldig dirigeerde, kon Roisin Murphy 'gewoon' haar zotte zelf zijn. Tijdens opener Dear Diary vocht ze nog maar eens met een boeket bloemen, later toverde ze uit haar bodemloze verkleedkoffer niet alleen zwarte pluimen tevoorschijn, maar ook nog een cape en een catsuit die het midden hield tussen de mode van 2500 vóór en 2500 ná Christus.
Op haar hoogtepunt verliet Murphy het podium, om het einde van Closing of the Doors vanuit de coulissen verder te zingen.
Moloko is dood, lang leve Roisin Murphy!



02:31 Gepost door Argus | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Rock Werchter Kraftwerk

Tijdens het concert van Kraftwerk stonden zowel de leden van New Order als die van The Chemical Brothers aandachtig toe te kijken in de frontstage. Toevallig is dat niet, want Kraftwerk beïnvloede minstens drie generaties elektronische muzikanten.
Het optreden in de Marquee werd een groot feest ter ere van deze helden. Alle grote hits kwamen langs, netjes in de volgorde van de live-plaat Minimum-Maximum die Kraftwerk hier kwam promoten.



Zoals gewoonlijk stonden de vier Kraftwerkers netjes op een rij achter hun identieke machineriën, met achter hen een gigantisch projectiescherm. Elk nummer wordt begeleid door vaak sterk gestileerde maar sprekende beelden uit hun rijke video-archief.
Het publiek vond het allemaal fantastisch en reageerde vooral extatisch op de nummers met een prominente beat. Het grootste applaus was voor onze held Eddy Merckx, die na Tour De France op het gigantische scherm te zien was.
Traditiegetrouw lieten de vier leden zich voor het eerste bisnummer vervangen door hun robot-versies, en voor Aero Dynamik verschenen ze in een lichtgevend pak. Heel mooi allemaal, net als dit sterke optreden, dat de festivalgeschiedenis ongetwijfeld zal ingaan als een klassieker.



02:27 Gepost door Argus | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Rock Werchter Snoop Dogg

Snoop Doggs concert werd aangekondigd door een softporno-filmpje, dat 's mans bijverdienste als gangsta en pimp nog eens moest onderstrepen. Op het podium stonden een paar flink uit de kluiten gewassen cannabisplanten, af en toe weerklonken geweerschoten, en op tijd en stond mocht een roedel danseressen - The Snoopettes - wat met borsten en billen komen shaken. Een micro ingelegd met diamanten, een halsketting met een pistool en een ode aan de vermoorde rapper 2Pac maakten het plaatje compleet: een uur lang werd het publiek doodgeslagen met alle mogelijke gangsta- en hiphop-clichés.



Muzikaal was het concert zo mogelijk nog minder verheffend. De uitgebreide begeleidingsband - The Snoopadelics - kleurde netjes binnen de lijntjes en veel achtergrondstemmen stonden gewoon op band. Hitjes Lodi Dodi, The Next Episode, Drop It en Fuck The Police misten hun uitwerking niet, maar écht spannend werd het nooit.
Ooit was Snoop Dogg een volbloed-gangsta met onder meer moord, crackbezit, aanzet tot ontucht en een dozijn staatsgevaarlijke songs op zijn strafblad. Tegenwoordig schrijft hij hitjes met Justin Timberlake en geeft hij als ervaringsdeskundige lezingen over cannabis aan de University Of Oxford. De gangsta is een bourgeois geworden, of zo u verkiest: een gangsta light.



02:24 Gepost door Argus | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

BB King in Brussel!!

Dinsdag 28 juni 2005 was het zover, kon ik eindelijk blueslegende BB King bewonderen in Vorst Nationaal!
ALS Blues Boy King, de koning van de bluesgitaar, een snaar aanslaat, klinkt er een volstrekt uniek geluid, ogenblikkelijk herkenbaar. Een luide toon die uitzonderlijk lang aanhoudt en niets aan kracht verliest. Een snedige aanval op de noten, alsof King er moet voor vechten om ze te pakken te krijgen en dan triomfantelijk laat horen: ,,Ik héb ze!''



Met een sterke band achter zich - tweede gitaar, bas, drums, toetsen, en aan het begin en het einde van het concert een blazerssectie die nog wat meer stoom in de muziek moest blazen - speelde King dinsdagavond de blues zoals hij het al meer dan vijftig jaar doet. Sommige bejaarde muzikanten zijn aandoenlijk, en worden daarom op handen gedragen, ook al klinkt hun muziek afgetakeld. Niets daarvan bij deze gitarist. De man wordt tachtig in september, en dat zie je: hij zat het hele concert neer, en moest begeleid worden om op en af het podium te geraken. Maar zijn gitaarspel had absoluut niets aan kracht verloren. Zijn stem is met de jaren steeds ruwer geworden, maar dat maakt zijn muziek alleen maar sterker.
Het concert begon met twee nummers waarin de begeleidingsgroep vrij spel kreeg. De muziek ging verder op het elan van het sterke voorprogramma met The Blunk Brothers: soulvolle, stevige, jazzy blues die de muzikanten in de sfeer moest brengen. Toen de bluesmachine goed warmgedraaid was, kwam B.B. King op, in de stijl die we van hem kennen: in een spuuglelijk kostuum, maar met een flair die maar weinig late zeventigers meedragen.
I've got a good mind to give up living, and go shopping insteadI say, I've got a good mind to give up living, and go shopping insteadTo pick me up a tombstone, and be pronounced dead
DIE eerste paar nummers met de volledige band waren indrukwekkend, maar het echte werk moest nog beginnen. Plots waren de blazers weg, en ging de rest van de band zitten, als om te zeggen: de show is voorbij, nu blijft alleen nog de muziek over.
Er was ineens veel meer ruimte voor trage solo's, voor snijdende blues die recht op de onderbuik mikt. Een paar slepende noten, een paar stevige uithalen op zijn gitaar Lucille, en dan zong King met een pijnlijke geloofwaardigheid over - wat dacht u - zijn geliefde die hem had laten zitten.
Ook al vinden we hem op zulke momenten het sterkst, de blues is niet alleen trieste muziek voor King. Hij was meesterlijk in het bespelen van het publiek. Hij had alle mannen op zijn hand tijdens ,,Just like a woman''. Na de regel ,, No matter what you do, she ain't never satisfied'' klonk nogal wat mannelijk gejuich op, waarna King de boel stil legde, zich verontschuldigde bij de dames en hen vroeg of hij toch door mocht gaan met het nummer. En om het helemaal goed te maken, zette hij daarna een net niet té melige versie van ,,You are my sunshine'' in. Alle vrouwen weer blij.

Maar één gevoel overheerste toch tijdens dit concert. Deze tour is bijna zeker de laatste van B.B. King. ,,Je hebt waarschijnlijk gehoord dat ze zeggen dat ik tachtig word'', vertelde hij op het podium. ,,Dat is waar. En je hebt waarschijnlijk ook gehoord dat ik stop met spelen.'' Luid boegeroep in de zaal. ,, I'm not saying that. I'm not saying that.'' Maar iedereen zag het wel: de man ís oud, en het vele reizen tijdens een wereldtour weegt te zwaar.
Dat hij dat zelf ook besefte, bleek uit de emotionele manier waarop hij afscheid nam en iedereen bedankte, van het publiek en Paul ,,Boogie Boy'' Ambach tot zijn eigen gitaar Lucille. Waarschijnlijk zien we hem niet meer terug, maar dit concert was een bijzonder mooi, waardig afscheid.



02:18 Gepost door Argus | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |